جای خالی سیاستگذاری شورا برای کاهش خشونت علیه زنان در شهر

جای خالی سیاستگذاری شورا برای کاهش خشونت علیه زنان در شهر
زهرا مالکی،طراح و مجری طرح«کاهش خطرپذیری فضاهای شهری برای زنان» معتقد است: فقدان سیاست‌های حمایتی برای زنان در برنامه های کلان شهری،اقدامات در مناطق را با چالش مواجه می‌سازد و موجب مواجهه سلیقه‌ای مناطق در برنامه‌ها می‌شود.
چهارشنبه ۷ آذر ۱۳۹۷
ساعت ۱۵:۲۱
کد مطلب: ۱۵۸۴۴
Share
به گزارش اسکان نيوز، فضاهای شهری همواره یکی از عرصه های خشونت علیه زنان بوده است. خشونتی­ که یا به شکل مستقیم نظیر تجاوز،عورت نمایی،آزار خیابانی،متلک پرانی بروز می‌شود یا به صورت غیرمستقیم از طریق انتقال حس ناامنی فضا در اشکالی مانند وجود اراذل و اوباش، تردد سریع موتورسواران،فقدان روشنایی،مصرف و توزیع مواد مخدر،کوچه های باریک و خلوت،ساختمان‌های خالی و متروکه و پل‌های عابر نامناسب.این خشونت در زندگی روزمره زنان جریان دارد و با خشونت علیه زنان در سایر حوزه ها از جمله خانه و خانواده در ارتباط است.

برای بررسی خشونت علیه زنان در شهر ، به سراغ اقدامات شهرداری ­تهران در این زمینه رفتیم و دریافتیم­که طرحی تحت عنوان «کاهش خطرپذیری بانوان در فضاهای شهری» وجود دارد که در آن مکان نمایی انواع عوامل خشونت علیه زنان در شهر و اقدامات زنان برای رفع این عوامل درنظرگرفته شده است. به مناسبت 16 روزه مبازه با خشونت علیه زنان، مشهور به 16 روز نارنجی، با زهرا مالکی، طراح و مجری این طرح به گفتگو پرداختیم تا وضعیت خشونت علیه زنان در فضاهای شهری تهران و راهکار مواجهه با آن را بررسی کنیم.

وضعیت و عوامل موثر بر خشونت علیه زنان در شهر تهران

زهرا مالکی در خصوص آمار خشونت علیه زنان مطرح کرد که در سال1383­ طرح ملی بررسی خشونت خانگی که پروژه مشترک مرکزامور مشارکت زنان و معاونت اجتماعی وزارت کشور بود با همکاری وزارت علوم از سال 1380اجرا گردید، منتشر شده بود.

براساس نتایج طرح ملی بررسی خشونت خانگی علیه زنان در 28 مرکز استان کشور که در 1383 منتشر گردید، برآورد کلی طرح درخصوص گستره خشونت خانگی حاکی از آن بود که 66 درصد خانواده های مورد مطالعه از اول زندگی مشترک تا زمان بررسی طرح حداقل یک بار خشونت خانگی با تعریف عام آن را تجربه نموده بودند و حدود 30 درصد خانوارها نیز حداقل یک بار در طول زندگی مشترک خشونتهای فیزیکی جدی و حاد و 10 درصد خانوارها نیزخشونتهای منجر به صدمات موقت و یا دائم را تجربه کرده بودند و پس از آن آمار جامع و ملی در این خصوص وجود ندارد و البته لازم به ذکر است که در مورد شهر تهران، کمیت و کیفیت خشونتها برحسب مناطق مختلف شهر متفاوت است که این به تفاوت در متغیرهای مختلف محیطی و اجتماعی در مناطق برمی گردد که در مورد عوامل محیطی می توان به محلهای انتظار برای وسایل حمل و نقل عمومی،وضعیت روشنایی معابر، وضعیت پوشش گیاهی بوستانها و معابر،شرایط و محل سرویس های بهداشتی، عرض پیاده رو و در کل وجود یا عدم وجود آن، اشاره کرد.

حذف ساختاری زنان از فضاهای شهری

مالکی مطرح کرد که بخش زیادی از خشونتها نیز گزارش نمی شود که این عدم گزارش به عواملی چون فرهنگ مقصر جلوه دادن قربانی، نحوه برخورد پلیس با قربانیان، ناآگاهی، ترس از آبرو و فقدان سیاستهای حمایتی بر می­گردد.

این شرایط در فضاهای شهری که بسترساز خشونت هستند همراه با عوامل بازدارنده گزارشِ خشونت موجب می شود که بخشی از زنان سیاست کناره گیری فضایی یا زمانی از فضاهای شهری را در پیش بگیرند.

در این میان نقش فقدان سیاستهای حمایتی و نحوه مواجهه با پلیس بسیار مهم است، در پژوهشی که در منطقه 7 شهرداری تهران داشتیم، زنان به جای مراجعه به پلیس، دریافت کمک از سایر افراد را برگزیدند.

سه تصویر از قاب خشونت علیه زنان در تهران

این فعال زنان در مورد ویژگی های فضاهای شهری تهران که موجب زمینه سازی خشونت علیه زنان می شود به مقایسه مناطق 10،16 و 13 پرداخت و گفت: در منطقه 13 یکی از مسائل مهم، موضوع ترمینال شرق و تبعات ناشی از آن نظیر دختران فراری و خانه های فساد بود .

در منطقه 10 بیشترین مساله ، مسائل مرتبط با دسترسی بود که عبارت بودند از یک طرفه بودن معابر، فقدان پیاده رو یا پیاده روهای کم عرض، زمان بندی نامناسب وسایل حمل و نقل عمومی، نفوذپذیری نامناسب بافت شهری و بدنه صلب بزرگراه و مجموعه های ساختمانی نواب که با بافت پشتی آن ارتباط برقرار نمی کرد و موجب ناامنی شده بود. در بخش هایی از بافت درونی نیز بدنه هایی متشکل از آپارتمان هایی بلندتر از حد معمول به صورت ردیفی و کنار هم دیده می شود که با القای حس غیر قابل نفوذ بودن و فقدان نظارت به دلیل ویژگی های اجتماعی نامعلوم ساکنان جدید ، بر خطرآفرینی کالبدی می افزایند. در ورودی پارکینگ های بدنه نواب ورودی های کور و نامناسبی وجود دارد که می توانند محل اختفا و وقوع انواع جرم باشند.

 در منطقه 16 با ادغام عوامل محیطی و اجتماعی مواجه بودیم، به نحوی که راهبرد اصلی پیشنهادی در منطقه برای کاهش خشونت علیه زنان، کاهش آسیبهای اجتماعی بود و پس از آن ساماندهی مشاغل راهبرد دوم و ساماندهی فضاهای بی دفاع در مرتبه سوم قرار گرفت.

در مجموع خطراتی که زنان را در فضاهای شهری تهدید می کند ناشی از طراحی نامناسب فضا و بی توجهی به ضرورت تأمین امنیت زنان است.

چگونه شهری امن برای زنان طراحی کنیم؟

مالکی در نهایت برای کاهش خشونت علیه زنان در فضاهای شهری، این گام های پیشنهادی را مطرح کرد: باید سیاستهای حمایتی کلان شهری برای کاهش خشونت علیه زنان تدوین و تصویب شود زیرا بدون آنها در سطح مناطق و محلات برای اقدامات اجرایی با چالش و رفتارهای سلیقه ای مواجه خواهیم بود.

سپس در چارچوب طرحی فراگیر، مخاطرات فضاهای شهری در هر محله با مشارکت زنان محلی به طور دقیق شناسایی شود.

در گام سوم، سیاست‌ها و برنامه ها برای تأمین امنیت زنان در هر محله ارزیابی شود. برای مثال باید این پرسش را بررسی کرد که آیا مراکز خدماتی برای زنان قربانی خشونت وجود دارد؟

گام چهارم نیز جلب مشارکت زنان برای تشکیل کانون های راه حل یابی و اجرا و نظارت پروژه های مشارکتی برای کاهش خطرپذیری فضاهای شهری است تا امنیت زنان توسط خودِ مردم تأمین شود و صرفا به راه حل های پلیسی توسل نشود. این مساله البته نیازمند آموزش پلیس برای بازنگری در نحوه مواجهه با زنان قربانی خشونت نیز هست تا احساس امنیت آنها را افزایش دهد.
 
 
 

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط “اسکان نیوز” در سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط باشد منتشر نخواهد شد.