آیا واقعا مدعیان فرق هنر و تجارت را می‌دانند؟

نسبت برگزارکنندگان حراج تهران با بخش دولتی و خصوصی چیست؟

نسبت برگزارکنندگان حراج تهران با بخش دولتی و خصوصی چیست؟
نسبت برگزارکنندگان نهمین حراج تهران با بخش دولتی و خصوصی چیست؟ آیا کسانی که سابقه مدیریت دولتی و ارتباط با دولت و گرایشات جناحی نزدیک نداشته باشند، توان برگزاری چنین حراجی را خواهند داشت؟ آیا این فرصتی برابر در اقتصاد هنر است؟
دوشنبه ۱۱ تير ۱۳۹۷
ساعت ۱۰:۰۱
کد مطلب: ۱۱۹۰۶
Share
اسکان نيوز: سعید فلاح‌فر، کارشناس ارشد مرمت و دکترا پژوهش هنر در یادداشتی  درباره نهمین حراج تهران نوشت: نهمین دوره حراج تهران هم برگزار شد. حراجی که در چند سال گذشته حداقل توانسته است برای هنرمندان و گالری‌دارها اعتماد به نفس دوباره‌ای تولید کند. تا جایی که حتی این اعتماد به نفس، اغلب تبدیل به توهم شده است. توهم خطرناک برای هنرمندان جوان و گالری‌دارهایی که بی‌اطلاع به سازوکارهای تجارت، آثارشان را با قیمت‌های عجیب حراج قیاس کرده و یا متاسفانه این شکل از بازار را معیار ارزش‌های هنری فرض می‌کنند. هر بار که حراج برگزار می‌شود، بلافاصله انبوهی از کسانی که چیزی از اقتصاد هنر نمی‌دانند و یا کیفیت آثاری که در اختیار دارند را با آثار حراج مقایسه می‌کنند، به صرافت فروش و یا ارزش‌گذاری تابلوهای ارثیه و پروژه‌های دانشجویی می‌افتند. حتی بعضی از پیشکسوت‌ها هم نمی‌توانند با این وسوسه‌های بی‌اساس کنار بیایند. از نظر من حراج تهران یک رویداد تجاری و اقتصادی محض است که بعضی آثار هنری را به شکل قراردادی (مثل عددی که یک تاجر، متناسب با اعتبارش روی برگ سفید چک بانکی می نویسد) واسطه تجارت و گردش مالی می‌کند. با این حال  بدون این که هیچ گونه تردیدی در لزوم توسعه و برگزاری چنین رویدادی مدنظر باشد ـ همچنان نکات و سئوالاتی برای جامعه هنری باقی است؛

اگر فروش این دوره را مثلا با دلار و یا ارزش واقعی مراجع مالی محاسبه کنیم مجموع آن در این دوره با دلار ۸۴۰۰ تومانی روز؛ معادل سه‌ونیم ملیون دلار خواهد بود. در حالی که فروش دوره قبل با احتساب دلار ۳۴۰۰ تومان عددی بالغ بر هفت‌ونیم ملیون دلار به دست می‌آید که با این قیاس گردش مالی حراح تهران را  آن‌چنان که گفته‌اند  نمی توان موفقیت آمیز دانست.

مشکلات اقتصادی کشور به ویژه در بخش دولتی و برای تجار و سرمایه‌داران بزرگ به لحاظ روانی و اقتصادی تناسبی با همین مبلغ گردش مالی هم ندارد. دانش اقتصاد و تجربه میدانی نشان می‌دهد که گرایش به سرمایه‌گذاری در آثار هنری در بین سرمایه‌دارهای ایرانی به شدت کاهش پیدا کرده که حتی نمی‌تواند مبالغ پائین‌تر از این اعداد را هم باورپذیر کند. غیر از ملک‌بازی و واردات بی‌رویه و…، سرریز شدن بخشی از این سرمایه‌ها به سمت موسیقی و سریال‌های خانگی و… که امنیت مالی بیشتر و ثبات قابل پیش‌بینی کم خطرتری دارند، نشانه همین بی اعتمادی است.

قطعا کسانی که توان پرداخت‌های ملیاردی و چندصد ملیونی دارند، نمی توانند از هوش اقتصادی بی‌بهره باشند. تعداد قابل توجهی از آثار به فروش رفته در این حراج ـ مثل دوره‌های گذشته ـ مشابهاتی در بازار هنر دارند و یا همچنان توسط هنرمندان به همان شکل و کیفیات تولید می‌شوند که به راحتی و با قیمت‌های خیلی ارزان‌تر قابل تهیه هستند. حتی مثال‌هایی وجود دارد که وارثان این هنرمندان از فروش آثار همان هنرمند با نرخ‌های خیلی پائین‌تر عاجز مانده‌اند. اما وقتی اثری از همان هنرمند با واسطه وارد حراج شده به راحتی چکش خورده است. بعید می‌دانم کسی با هوش اقتصادی درست، به جای خرید دسته اول ارزان، به خرید با واسطه و نجومی رضایت داشته باشد. خصوصا که این شیوه حراج در ایران کاملا انحصاری است و خطر فروش دوباره اثر همیشه وجود دارد.

عجیب است که بر خلاف حراج‌های معتبر جهان، وقتی در اصالت اثری تشکیک می‌شود، باز هم ظاهرا در فروش آن تاثیری نمی‌گذارد.

در بازاری که رقابت در این سطح وجود ندارد، خریداران چطور از خرید خود مطمئن می شوند که در این شرایط اقتصادی برای کالایی که تقریبا اصول قابل اتکایی برای قیمت گذاری ندارد، هزینه می‌کنند؟!

به جز چند نمونه استثنایی، کدام یک از آثاری که در دوره‌های قبل خریداری شده‌اند، با سود متناسبی در بازار به فروش رفته‌اند که همچنان باعث ترغیب سرمایه‌داران باشد؟ اگر این حراج به هر دلیلی متوقف شود، چه ضمانتی برای برگشت این پول‌ها خواهد بود؟ آیا بازار جهانی پاسخگوی این ارقام با این تعداد هستند؟

هر کسی که گاهی به نگارخانه‌ها سری‌زده باشد می‌داند که بازار آثار هنری (جدا از بعضی تخلفات و بی‌اخلاقی‌ها و یا حتی فروش‌های ساختگی و غیرواقعی) چندان شکوفا نیست. بلکه کساد است. در این شرایط کسادی بازار فراگیر هنر، رونق در بخشی که به شدت محدود و موقت است، قابل باور نیست. این سرمایه‌های میلیاردی چطور در گردش مالی هیچ نگارخانه‌ای به چشم نمی‌خورد؟ این علاقه‌مندان که چند صد ملیون خرید می‌کنند، چرا بخشی از سرمایه خود را روانه بازار چند ده ملیونی (که شیوه رایج سرمایه‌گذاری هنری است) نکرده‌اند؟

نسبت برگزارکنندگان این حراج با بخش دولتی و خصوصی چیست؟ آیا کسانی که سابقه مدیریت دولتی و ارتباط با دولت و گرایشات جناحی نزدیک نداشته باشند، توان برگزاری چنین حراجی را خواهند داشت؟ آیا این فرصتی برابر در اقتصاد هنر است؟

غیر از منافعی غیرمستقیم، که آن هم در برابر آسیب توهمزایی در اقتصاد هنر و عوارض رکودآفرین در بازار هنرهای تجسمی، مجموعا چندان هم مقرون به صلاح نیست، تقریبا هنرمندان ریالی از این گردش مالی برخوردار نمی‌شوند. چرا با این وجود از طرف نهادها و منابع هنری این‌قدر به عملکرد فرهنگی و هنری این رویداد تاکید می‌شود و همواره این شائبه وجود دارد که امکانات وسیعی از بخش دولتی به این حراج تزریق می‌شود؟ خریدهای دولتی، حضور تاثیرگذار مدیران دولتی، ارتباطات تبلیغاتی، رسانه‌های وابسته به دولت و… بخشی از این موارد حمایتی است. آیا واقعا این مدعیان فرق هنر و تجارت را می‌دانند؟
 
مرجع: چمدان

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط “اسکان نیوز” در سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط باشد منتشر نخواهد شد.