تاملی بر ارائه آمار 15 هزار نفری کودکان کار از سوی شهرداری

از آمار کودکان کار تا برنامه ریزی جمعی

فرشید یزدانی*
از آمار کودکان کار تا برنامه ریزی جمعی
در یادداشتی که در اختیار اسکان نیوز قرار گرفته است، فرشید یزدانی فعال حقوق کودکان به تحلیل آمار ارائه شده از سوی شهرداری درباره ساماندهی کودکان کار پرداخته که در ادامه می‌خوانید
شنبه ۵ اسفند ۱۳۹۶
ساعت ۱۶:۴۵
کد مطلب: ۸۹۹۱
Share
اسکان نيوز: اخیرا معاون اجتماعی فرهنگی شهرداری تهران، با جسارت آماری از آسیب های اجتماعی را مطرح کرد که یکی از آنها آمار مربوط به تعداد کودکان کار در شهر تهران است.وی رقمی معادل 15 هزار نفر را اعلام کرد، در حالی که بهزیستی به گفته این مقام مسئول، به دروغ آمار را پیش از این 7 هزار نفر اعلام کرده بود.ذکر چند نکته در این میان حائز اهمیت است.

یکم- کاربرد آمار در برنامه ریزی و سیاست گزاری امری است انکارناشدنی و البته هر چقدر صحیح تر باشد،این امر شدنی تر و اثربخش تر است. اینکه یکی از مسئولان شهرداری به ارائه آماری پرداخته است که به نظر به واقعیت نزدیکتر است، امری است قابل تقدیر و نشان از توجه به موضوع کودکان کار دارد. گرچه به نظر می رسد آمار اعلامی او اساسا معطوف به کودکانی باشد که در خیابان کار می کنند و نه کل کودکان کار در تهران. بهتر است که ایشان مبنا و روش آمارگیری و تهیه آمار را نیز اعلام کند.

سازمان بهزیستی بر آماری تقریبا برابر با نصف آمار اعلامی توسط شهرداری تاکید دارد. گویا آمار اعلامی این سازمان هم بر اساس تعداد کودکانی است که توسط ماموران این سازمان جذب می شوند که خود پایه صحیحی برای اعلام آمار کلی کودکان کار در شهر نیست.

دوم- اعلام آمار اگر چه نه به تنهایی، اما به طور کلی نشان از توجه به موضوع و قصد برنامه ریزی در این ارتباط را دارد. شهرداری که چند ماه پیش به بدترین روشها با کودکان کار در خیابانها مقابله می کرد،اکنون به بررسی آماری این آسیب اجتماعی پرداخته است که این امر را می توان به فال نیک گرفت.چرا که تا مدتها وقتی بحث درباره برنامه ریزی برای حل کار کودکان مطرح می شد،مسئولان می گفتند آماری از این موضوع در اختیار نداریم که بر اساس آن برنامه و سیاستی تدوین کنیم.الان این آمار(گرچه لازم است روش تهیه آمار و جامعه هدف آن دقیق بیان شود) ولی در هر صورت آماری توسط نهاد مدیریت شهرداری در اختیار قرار گرفته است و یکی از زمینه های مهم برنامه ریزی در این خصوص فراهم است.

سوم-ساماندهی کار کودکان اساسا امری نیست که یک مسئول و متولی مشخص داشته باشد و در نتیجه یک نهاد هم بتواند متولی کنترل و محو آن شود. کار کودکان، حاصل فرآیندی از سیاست گزاری ها و برنامه ریزیهای اقتصادی و اجتماعی در سطح کلان است.سیاست ها و برنامه های نابربرای ساز و فساد برانگیز. حاصل فساد گسترده مالی و اداری کشور و روی آوری و پذیرش جمعی نهادهای موثر در این سیاست گزاری هاست.

از سیاست های قانونی گرفته تا اجرایی و قضایی. بر این اساس، پرداختن به آن و حل آنچه در شهر می بینیم،امری است به حق و قابل احترام و پشتیبانی.اما نباید در عین حال از ساز و کارهای تولید کار کودکان ناغافل ماند و آنها را در عرصه ای فراتر از یک نهاد مانند بهزیستی یا شهرداری انتظار داشت.امری که حداقل حل یا کنترل آن،نیاز به یک پذیرش جمعی موضوع در اقدامی جامع تر دارد.

چهارم- در نهایت ضمن استقبال از اعلام آمارهای واقعی تر از موضوعات و آسیب های اجتماعی به طور عام و کودکان کار، به طور خاص،لازم است بر این نکته تاکید شود که بیان این واقعیت ها می تواند به حساسیت جمعی جامعه کمک کند و در برنامه ریزی ها نیز از از این توان جمعی استفاده شود. در واقع، انتظار بر این است که نهاد شهرداری نه صرفا به عنوان مدیریت مبلمان شهری و ساختمانهای شهر،که به عنوان مدیریت شهر به مثابه یک مقوله اقتصادی ، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی زمانی اثربخش تر خواهد بود که با اتکا بر خرد جمعی شهروندان و به رسمیت شناختن آنها بتواند برنامه های حداقلی متناسبی برای کمک به حل کار کودکان در شهر و بازگرداندن کودکان به فرآیند تحصیل و توانمند شدن فردی و اجتماعی، تدوین و اجرا کند. با این تاکید که قطعا بدون جذب و جلب مشارکت نهادهای مدنی این امر ناتمام خواهد ماند.


 

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط “اسکان نیوز” در سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط باشد منتشر نخواهد شد.