آقای نجفی، عامل بحران ناامیدی پس از امید نشوید

آقای نجفی، عامل بحران ناامیدی پس از امید نشوید
پنجشنبه ۱۷ اسفند ۱۳۹۶
ساعت ۰۹:۳۰
کد مطلب: ۹۱۶۴
Share
اجرای حرکات موزون چند دختر بچه در حضور شهردار تهران باعث شد تا چند رسانه اصولگرا که عادت دارند از کاه، کوه بسازند و برای هیچ مرثیه بخوانند، محمدعلی نجفی را مورد هجمه شدید خود قرار دهند. تا اینجای ماجرا عجیب نیست زیرا همگان با روش این رسانه‌های غوغاسالار آشنا شده‌اند. اما این پایان داستان نبود چرا که نجفی با صدور بیانیه‌ای تلاش کرد تا دل رسانه‌های تندروی جناح اصولگرا را به دست آورد.

اینکه شهردار تهران اقدام به انتشار بیانیه‌ای شتابزده کرد تا کمی فضا را آرام کند اگر هم اقدامی تاکتیکی قلمداد شود اما با خود پیام‌هایی همراه دارد. نجفی نمی‌خواهد حملات اصولگرایان ادامه پیدا کند و ترجیح می‌دهد نوک پیکان حملات غوغاسالاران متوجه او نباشد. اما عملکرد نجفی مقابل تمامی انتقادات به همین شیوه بوده است؟

در همین زمان چند ماهه که از عمر شهرداری وزیر اسبق آموزش و پرورش می‌گذرد اتفاقاتی رخ داد که مورد انتقاد شدید بدنه اجتماعی اصلاح‌طلبان قرار گرفت.

آخرین نمونه این اتفاقات مربوط به حواشی استخدام فرزند مرتضی حاجی، مدیر عامل موسسه همشهری در همین موسسه و خرید خودروی صد و چند میلیونی برای همشهری بود. پیش‌تر نیز انتصابات عجیب در شهرداری و ماجراهای انتصابات فرزندان برخی شخصیت های اصلاح طلب در شهرداری علی رغم وجود جوانان شایسته اصلاح طلب که بیشتر به عنوان پوستر چسبان از ان ها یاد میشود! اعتراضاتی را در پی داشت.

در تمامی این موارد تا همین امروز شاهد کوچکترین واکنشی از سوی محمدعلی نجفی نبودیم. چرایی این اتفاق را شاید می‌توان در نگاهی سنتی در جریان اصلاحات جست‌وجو کرد.اینکه بسیاری از اصلاح‌طلبان معتقدند بدنه اجتماعی اصلاحات در ایران که همواره وجود دارد و راهکار دیگری جز همراهی با جریان اصلاحات ندارند، پس منطقی آن است که هر چه در توان داریم برای به دست آوردن دل جریان رقیب به کار گیریم.

آسیب این نوع نگاه در سیر تحولات آینده وحشتناک خواهد بود. برای بسیاری چون من که از نسل اول جوانان دوره اصلاحات هستیم مرور یک اتفاق خالی از لطف نیست. پس از فضای بسته سیاسی و اجتماعی که تا نیمه دهه 70 بر ایران حاکم بود، استقرار دولت اصلاحات امیدهای بسیاری را در دل مردم زنده کرد. اما موانع فراوانی که سر راه دولت اصلاحات در ایران وجود داشت در کنار اتفاقات شورای شهر اول، موجب شد از ابتدای دهه هشتاد موج امید به ناامیدی بدل شود.

حاصل این ناامیدی چیزی نبود جز سر بر آوردن دولت، مجلس و شورای شهری که تا همین امروز آسیب‌های آن متوجه کشور و همه مردم ایران است.
شکی نیست که پیروزی قاطع فهرست امید در شورای شهر تهران و در پی آن تکیه نجفی بر کرسی شهرداری تهران ماحصل خروش بدنه اجتماعی اصلاح‌طلبان در انتخابات 29 اردیبهشت 96 بود. اما رهبری منفی این خروش را محمدباقر قالیباف بر عهده داشت.

عملکرد قبیله‌ای و باندی شهردار سابق تهران و عدم شفافیت مالی و هزینه‌های سرسام‌آور فاقد سند، سوءمدیریت و فساد مالی در دوره قالیباف موجب خروش مردم برای تغییر مدیریت شهری شد. اما همین مردم انتظاراتی دارند که در دوره نجفی تا کنون برآورده نشده است.

اینکه شهردار اصلاح‌طلب تهران برابر موج عظیم انتقادات وارده به انتصاب‌های خانوادگی و سوءاستفاده از قدرتی که محصول اعتماد مردم است سکوت پیشه کرده اما در کمترین زمان ممکن سعی می‌کند از جناح رقیب دلجویی کند اتفاقی تاسف‌برانگیز است. این شیوه مدیریت چه تفاوتی با دوره دکتر خلبان دارد؟ مردم از قبیله گرایی اصولگرایان خسته و سرخورده بودند و به قبیله‌گرایی بخشی از اصلاح‌طلبان رای دادند؟! با ادامه این روش چگونه باز هم می‌توان از مردم خواست پشت اصلاح‌طلبان بایستند به شعارهای اصلاحات تدریجی آنان تن در دهند؟

بعد از سو مدیریت اصولگرایان دوران همراهی مردم با این جریان سیاسی کمرنگ شده است، اما آنان تا ابد منتظر اصلاح‌طلبان نخواهند نشست. شاید فراکسیون امید مجلس، شورای شهر و شهرداری تهران آخرین فرصت اصلاح‌طلبان برای نشان دادن توان مدیریتی و مبارزه با فساد در ساختار فعلی باشد.

اصلاح‌طلبان و محمدعلی نجفی راهکاری جز مقابله تمام عیار با فساد و خویشاوندسالاری ندارند در غیر اینصورت بحران ناامیدی پس از امید، نتایجی به دنبال خواهد داشت که اتفاقا دیماه گذشته بخش کوچکی از آن بود.

 
مرجع: اصلاحات نیوز

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط “اسکان نیوز” در سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط باشد منتشر نخواهد شد.
کل نظرات : ۱
منتشر شده : ۰
در صف انتظار : ۱
غیر قابل انتشار : ۰