دکترای مهندسی جنگل در گفت وگو با اسکان نیوز :

منع روشن کردن آتش در جنگل نیاز به قوانین جدید و دقیق دارد!

منع روشن کردن آتش در جنگل نیاز به قوانین جدید و دقیق دارد!
«نیاز به قوانینی برای منع روشن کردن آتش در جنگل حتی برای گردشگران داریم؛ وگرنه قانون برای مقابله با عاملان آتش جنگل به قصد تصرف منابع ملی، قبلا نیز داشته ایم. سازمان جنگل ها، مراتع، آبخیزداری باید هرچه زودتر دراینباره اقدام کرده و لایحه لازم را به مجلس تحویل دهد؛ چرا که بی قانونی از هر شرایطی بدتر است و بحران های حوزه منابع طبیعی را تشدید خواهد کرد.»
چهارشنبه ۲۶ ارديبهشت ۱۳۹۷
ساعت ۱۲:۱۹
کد مطلب: ۱۰۵۳۵
Share
اسکان نيوز-الهه موسوی: مجید لطفعلیان دکترای مهندسی جنگل از دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری درباره قانون منع افروختن آتش در جنگل به "اسکان نيوز" گفت:« اینکه سازمان جنگل ها اعلام کرده که برای آتش زدن های عمدی جریمه و حبس گذاشته مساله جدیدی نیست؛ ما قبلا هم درباره آتش زدن عمدی جنگل به قصد تصرف، قانون داشته ایم. اکنون نیاز به قوانینی برای منع روشن کردن آتش در جنگل حتی با هدف تفریح و گردش داریم از جمله گردشگری که هدفش از روشن کردن آتش، تصاحب زمین نیست؛ بلکه می خواهد کباب بپزد. آتش روشن کردن تحت هر عنوان باید قانونمند شود تا جلوی آتش سوزی های سهوی گرفته شود.»

او افزود:« ما نیاز به قانون داریم و سازمان جنگل ها باید هرچه سریع تر اقدام کند. به جز سازمان جنگل ها چه سازمان و ارگانی آغازکننده این قانون گذاری خواهد بود؟ آیا مجلس می تواند خودش بدون لایحه دولت به این طرح برسد؟ یا اینکه باید لایحه ای از سوی دولت باشد و دولت، جز "سازمان جنگل ها،مراتع و آبخیزداری" است؟ ما نیاز به قانون داریم و بخش های زیادی در حوزه منابع طبیعی هست که ما هنوز قانونی درباره اش نداریم. لازم است که سازمان متولی هرچه زودتر این بخش اداری خود را ترمیم کند و اگر ندارد ایجادش کند. این بسیار مهم است که در زمینه قانون گذاری هرچه زودتر اقدام شود.»

لطفعلیان در پاسخ به کسانی که می گویند با قانون و بگیرو ببند نمی توان مساله آتش سوزی های جنگلی ایران را اصلاح کرد گفت:« در طول تاریخ، از زمانی که جمعیت انسانی رو به افزایش گذاشت و تزاحم منافع پدید آمد نیاز به قانون پیدا کردیم؛ انسان اولیه خیلی نیاز به قانون نداشت؛ مخصوصا برای منابعی که محدود می شوند و به طور طبیعی، ارزش پیدا می کنند. حال شما هر چه زودتر قانون گذاری کنید انجام واجرایش ساده تر است و هرچه دیرتر اقدام کنید کار سخت تر می شود.»

این دکترای جنگل تاکید کرد:« الان در حوزه منابع طبیعی منابع ما محدود است و نمی توانیم هرچقدر دل مان می خواهد تصاحب کنیم و تغییر کاربری دهیم و نیاز به قوانین متناسب با امروز داریم. البته قوانینی هم در این حوزه ها داریم اما کافی نیست و گاهی مبهم است؛ ضمن اینکه در برخی موارد اصلا قانونی نداریم. این وظیفه سازمان جنگل هاست که به عنوان منابع طبیعی، واحدی را اساسا برای این موضوع داشته باشد و به تهیه لوایحی که توسط وزارتخانه متبوع به مجلس ارائه شود اقدام کند. این مساله می تواند در تمام موارد باشد از جمله در حوزه آتش روشن کردن در جنگل.»

خلاء قانونی

لطفعلیان با اشاره به اینکه الان هر فردی در هر کجای جنگل که دلش بخواهد می تواند آتش روشن کند و این یک خلاء قانونی است که آزادانه اجازه می دهد هر فردی در هر زمانی و در هر مکانی از جنگل، آتش روشن کند گفت:« الان ماشین های شخصی هر کجای جنگل بروند قانونا کسی نمی تواند آنها را بازخواست کند؛ به راحتی از جاده های جنگلی خارج می شوند؛ به بهانه اطراق ماشین خود را هر کجای جنگل می برند. الان یکی از بخش هایی از جنگل که محل تخریب وفاجعه است، اطراف چشمه هاست.

هر کجا چشمه ای می بینید به قدری خاک کوبیده شده و زباله ریخته که تا محدوده ای بسیار بزرگ در اطراف آن، خاک امکان زادآوری ندارد. چرا؟ چون ما هیچ قانونی نداریم که ماشین های شخصی حق ندارند از جاده ها خارج شوند و کف جنگل بروند. یا قانونی نداریم که در کدامیک از جاده های جنگلی ما حق تردد وسایط نقلیه را ندارد. برای این موارد نیاز به قانون داریم و سازمان جنگل ها باید اینها را مشخص کند و بگوید که در کجا و کی می توان با خودرو تردد کرد.»

 این دکترای مهندسی جنگل با تاکید بر اینکه باید ورود به برخی مناطق با نامه و مجوز سازمان جنگل ها باشد گفت:« داشتن قانون، کاملا ضروری است و من فکر می کنم که تا همین جا هم خیلی تاخیر داشته ایم و باید زودتر از اینها اقدام به تدوین قانون برای ورود شهروندان به جنگل هایمان می کردیم.»

فرهنگ سازی بدون قانون!

او گفت:« برخی همکاران ما می گویند قانون گذاری درحوزه جنگل، اجرایی نیست و مردم نمی پذیرند. چند نکته در اینباره هست. نخست اینکه این یک فکر بازدارنده است و این افراد به انتهای کار نگاه می کنند و سختی های کار را می بینند و می گویند نمی شود. درحالی که ما باید نگاه مان پیش برنده باشد نه بازدارنده. یعنی بگوییم اگر لازم است این کار بشود، باید بشود. باید قانون را گذاشت؛ بعد فکر کرد که چگونه اجرایش کرد و با چه پشتیبانی عملی اش کرد. از ابتدا جلوی این قانون را نگیریم؛ زیرا اگر قرار است با قانون به نتیجه نرسیم آیا بدون قانون به نتیجه خواهیم رسید؟»

لطفعلیان تاکید کرد:« مسلما ما هر چه فرهنگ سازی هم بکنیم اگر قانونی نداشته باشیم به نتیجه نمی رسیم. مثال روشنش هم کشورهای توسعه یافته است که در تمام زمینه ها از جمله روشن کردن آتش،  قوانین صریح و بسیار روشن و محکم دارند. من به ضرس قاطع به شما می گویم که همین کشورها با فرهنگ بالای مردم شان، اگر قانون و کنترل های شان را بردارند جنگل های خود را از دست می دهند. اساسا اینکه ما انتظار داشته باشیم فرهنگ مردم انقدر بالا برود که منابع طبیعی بی قانون حفاظت شود تفکر درستی نیست. این ها باید هم شانه هم، پیش بروند و ما باید قوانین دقیق و واضح داشته باشیم و نیز پشتیبانی هایی که آنها را به درستی اجرا کنیم.»

اصل "با" و "بی"

این دکترای مهندسی جنگل در پاسخ به این سوال خبرنگار اسکان نيوز که اگر با قانون می شود از منابع حفاظت کرد پس چرا در حوزه شکار این اتفاق نیفتاده است گفت:« اصلی در دانش اقتصاد داریم به نام اصل "با" و "بی"؛ این اصل می گوید شما هیچ وقت یک مساله را به تنهایی بررسی نکن؛ بلکه "با" این مساله و "بی" این مساله آن را ببین. مثالی می زنم؛ قوانین راهنمایی-رانندگی مانع کامل تخلف ها نیست؛ ولی سوال این است که اگر همین قوانین هم نبود چه اتفاقی می افتاد؟ این بسیار حیاتی است. شما نمی توانید به اقتضای اینکه چند قاچاقچی وجود دارند و قانون را نقض می کنند نتیجه بگیرید که "قانون منع حمل مواد مخدر" ناکارآمد بوده و بگذاریمش کنار. اصلا می توانید تصور کنید که با کنار گذاشتن این قانون، چه فاجعه ای پدید می آید؟»

لطفعلیان در ادامه با بیان اینکه یک زمانی شاید منابع طبیعی و حفاظت از آن خیلی مهم نبود و به قدر کافی هم برایش پشتیبانی فراهم نشد گفت:« اما امروز با وضعیتی که در جامعه پدید آمده، افکار عمومی تا حدودی متوجه جنگل هاست و بستر بسیار خوبی فراهم است که ما ضمن تصویب قوانین، پشتیبانی های لازم را برایش فراهم کنیم. مثلا اینکه یک شکارچی، شکار می کند و در عین حال محیط بان را هم ممکن است تهدید کند تا یک مقطع زمانی، چندان به چشم نمی آمد؛ اما امروزه به جایی رسیدیم که محیط بان ها برای جامعه اهمیت بیشتری پیدا کرده اند و حساسیت نسبت به آنها زیاد شده؛ اگر ما امروزه هر چه قوانین محکم تری برای محیط بان های مان بنویسیم جامعه از آن استقبال خواهد کرد. من می گویم چرا ما از ظرفیت های قانون اساسی برای حفاظت از منابع طبیعی استفاده نکنیم. قانون اساسی این اجازه را به ما داده که از نیروهای مسلح در زمان صلح، استفاده های لازم برای صلاح مملکت انجام بشود؛ پس بیاییم و در راستای اجرای قوانین جنگل ها و منابع طبیعی از آنها استفاده کنیم.»

او تاکید کرد:« منابع طبیعی ما بستر حیات مان است؛ چرا برای حفظ بستر حیات مان که امروز دارد به خطر می افتد از ارتش مان استفاده نکنیم؟ الان فرصت خوبی است و جامعه این آمادگی را دارد و شعار دولت، شعار محیط زیستی است؛ همچنین در مجلس نیز افرادی هستند که به قدر کافی با بحث جنگل ها و حفاظت از آن آشنا شده اند و علاقمند هستند که قدمی بردارند.»

لطفعلیان هشدار داد:« فعالیت و قدرت یگان های حفاظتی ما در عرصه منابع طبیعی به قدر کافی بازدارنده نیست و کفایت لازم را ندارد. جنگلبان در برابر قاچاقچی ها مظلوم و بی سلاح است؛ چرا نتوانیم از نیروهای مسلح استفاده کنیم؟ پس در یک کلام پاسخم این است که اگر زمانی قوانینی گذاشته شد و به اجرا درنیامد به دو شکل قضیه نگاه کنیم. شکل اول اینکه اگر قانون هم نداشته باشیم امیدی به اصلاح نیست و اگر فکر می کنیم "با قانون" چیزی درست نمی شود، بدون شک، "بی قانون" بدتر بوده و همه چیز از دست خواهد رفت. دوم اینکه برخی می گویند قوانین اجرا نشد؛ بله اما در بستر زمانی آنروز، پشتیبانی کافی نداشت و ما در بستر زمانی امروز، پشتیبانی کافی برایش فراهم کنیم.»

او تاکید کرد:« برای حفاظت از منابع طبیعی ما نیاز به فرهنگ سازی هستیم ولی بی نیاز از قانون نیستیم؛ همچنان که نیاز به قانون داریم و بی نیاز از فرهنگ سازی هم نیستیم. این دو هم عرض و موازی از یکدیگر هستند و هیچکدام از آنها همدیگر را نفی نمی کند. حتی اگر ثابت شود فرهنگ سازی مهم تر از قانون است و ما هم بپذیریم، باز هم نافی نیاز به قانون نیست.»

استفاده هنگام پیشگیری نه درمان

لطفعلیان در پاسخ به این سوال اسکان نيوز که "در عملیات اطفای حریق جنگل و هنگام آتش سوزی ها همواره از نیروهای ارتش و بسیج استفاده می شود؛ چرا برای پیشگیری از وقوع آتش و اجرای قوانین منع آتش در جنگل از این نیروها استفاده نکنیم؟" گفت:« وجه بعدی قضیه، بحث تامین اعتبار است. با شرایط امروز جامعه، بستر فراهم تر است تا بتوان برای اجرای قوانین حفاظت، پشتیبانی های مالی وغیرمالی بیشتری جذب کرد. تاکید من بر روی پشتیبانی غیرمالی بیشتر است تا بتوانیم از امکانات سایر ارگان ها و نیروهای متخصص در زمینه مثلا سازمان آتش نشانی در اطفای حریق استفاده کرد. می توان در آموزش نیروهای سازمان جنگل ها نیز از آنها بهره جست و بخش "مدیریت بحران" حریق جنگل را تقویت کرد.»   

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط “اسکان نیوز” در سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیرمرتبط باشد منتشر نخواهد شد.